Ako'y Magbabalik

Halos siyam na taon na ang lumipas ng magdesisyon akong lisanin ang bansang sinilangan. Madaming pangamba sa aking puso at ang aking isipan ay nababalot ng takot na hindi ko malimi ang mga sagot. Makakaya ko kaya? Dalawang taon na kontrata, maiibsan ko ba ang pangungulila sa aking mga mahal sa buhay? Magugustuhan ba ako ng pasyenteng aking aalagaan? Urong-sulong ang isip ko noon, aatras ngunit may tumutulak paabante. Paano ang pangarap ko sa aking kapatid at mga pamangkin?

Nang lumuwas ako ng Pilipinas halos isa lang ang nakatanim sa aking isip, para sa pag-aaral nila, para sa edukasyon na magiging sandata nila pagdating ng panahon. Halos wala akong personal na minimithi sa pagbabakasali ko sa ibang bayan. Nasa top of my list ang PAMILYA. Gusto kong wag na nilang danasin ang tinahak ko para lang makapagtapos ng pag-aaral, gusto kong sarili nilang dugo ang tataguyod at tatawid sa kanila para makamtan ang diploma. Walang bahid na pagmamayabang 3 kolehiyo ang napagtapos ko sa loob ng halos siyam na taon ko bilang OFW. Marahil madaming nagtatanong kapatid at mga pamangkin ko lang naman sila pero bakit ako ang nagdala. Madaming nagsasabi kalabisan ang akuin ko ang tungkulin na dapat ginawa ng aking mga nakakatandang kapatid ngunit sa kaibuturan ng aking puso ginawa ko ang nagbigay sa akin ng fulfillment. Dito ako sumaya at sa kanila ko naramdaman ang worth ko bilang tao.

Sa susunod na buwan ako'y magbabalik na sa sariling bayan na baon ang mga magagandang ala-ala buhat sa bansang Taiwan. Dadalhin ko kabaitan ni Yiyeh at ng kanyang pamilya. Niyapos nila ako ng buong pagmamahal at pagtanggap bilang kapamilya. Ang istorya kung gaano nila ako nilingap "PAGSASALAMIN NG SALITANG PAMILYA" ay aking entry last year sa Pinoy Expats/OFW Blog Awards o PEBA 2010. Nakuha ko ang 7th place. Marahil isa ako sa mapalad dahil natagpuan ko ang kagaya ng Chien Family na handang dumamay sa struggles ko hindi lang sa emosyon pati na sa financial difficulties na kinaharap ko. Hindi sila nagkait ng tulong sa akin at binuksan nila ang pinto tungo sa ikagiginhawa ng aming buhay. Lagi nilang sinasabi sa akin, hindi ko kailangan ipagsabi kung anu ang ginagawa nila dahil i am part of their family. Sa kabila ng mga naglalabasan na di magandang karanasa bilang OFW, babalik ako sa Pilipinas bitbit ang tagumpay ng aking pakikibaka sa ibang bayan.

Sa pagtatapos ng aking kontrata, isang pinto pa rin ang magbubukas dahil ang papalit sa akin ay ang bunso kung kapatid. Ang pinag-aral ko ng BSND. Siya ay tinutulungan nila Yiyeh na makapunta ng Taiwan at nangakong bibigyan ng maayos na trabaho sa Canada kapag nakuha na niya ang required experience. Mula't simula, umalalay sila sa akin. Sa aking paglisan ngayon ito'y magiging pansamantala lamang. Kapag natapos ko na ang kursong pinapakuha nila sa akin, babalik at babalik pa rin ako dito kahit hindi na bilang worker kundi magbabakasyon ako para dalawin si Yiyeh.

Ang post na ito ay bilang supporta sa PEBA 2011. Para sa akin ang PEBA ay isa sa talagang nagpatibay sa akin bilang isang bloggero. Sa grupong ito naramdaman ko rin ang totoong suporta ng taong aking nirerespeto, binigay nila sa akin ang pagtanggap na walang paghuhusga sa aking buhay bagkus ginabayan nila ako sa pagtayo sa aking pagkadapa. Hindi ko lang sila kagrupo kundi mga totoong kaibigan. Sa pagiging aktibo ko rin dito sa bloggero madaming bagay ang aking natanggap, dito ko nalinang ang kakayahan ko gumawa ng tula at patuloy na maibahagi ang mga aral na aking natutunan.

Muli ninyo kaming samahan sa ikaapat na taon ng pagtaguyod sa ambag ng OFW at pagkilala sa mga sumusuporta dito. Sama-sama po tayong abutin at gawin ang ikaaangat ng mga OFW saan man panig ng mundo. Ipakita natin na kaya natin ito. Milya man ang ating nilakbay, darating ang araw tayo'y magbabalik sa tinubuang bayan hatid ay saya at magandang bukas para sa ating minamahal.

Please visit and like the PEBA and Kablogs FB page bilang inyong suporta. Maraming salamat po!

Read More »

FVR visits Taipei

Last March 6, 2011 I’m privileged enough to had a chance in meeting the former President Fidel V. Ramos together with the delegation coming from the Philippines. I was invited personally by Ms. Marie Yang the former President of FilCom and currently the Secretary General. The venue was held in Ugnayan Center Cosmos Hotel. The program started at 2pm ‘till 4:30pm. All MECO officials were there too, headed by Ambassador Antonio Basilio, Atty Serg Eulogio (Assistant Director to Nationals), Atty. Carlo Aquino (Deputy Representative), Mr. Rey Confirido ( DOLE), and Mr. Jose Capa (OWWA Welfare Officer)

Samahang Makata International with from L-R Atty Serg Eulogio, Ms. Marie Yang, Ambassador Antonio Basilio, former Pres. FVR, Mrs. Ming Ramos, and Atty. Carlo Aquino

Bicol Association in Taiwan (BAIT)

The program begins with the opening prayer by priest from Holy Family Church, national anthem lead by MECO officer, opening remarks from Ambassador Antonio Basilio. Former Pres. FVR speech lasted almost an hour, great speech with a commanding voice and witty remarks in between. He tackled the friendship between Philippines and Taiwan way back then, when the Philippines still lives in prosperity. He also mentioned about his father which happens to be the first Ambassador to Taiwan.

with Mrs. Ming Ramos He focused on how the OFW play a big role in the economy, his concerns on how the present government should handle the sensitive issue especially now that there is the wall between Taiwan and the Philippines. He suggested for us to maintain the decency and resilient towards the matter to avoid more harm. He also admits that the ones who suffer most are the OFW’s who just wanted to earn a living in a decent way. Because of his status as a private citizen, he can’t demand anything from both parties but he is willing to suggest a dialogue and give a report to the Malacanang. He reiterates that he came to Taiwan for a Ramos friendly golf Cup not as emissary of our government. After his series of talks to the private sector, he reassured us that 90% of companies and employers want the service of Filipino workers because of our nature of being resourceful and career oriented.

the unexpecte guest Macoy Fundales (lead vocalist of Orange and Lemon Band) What I really admired him was the reminder he said “ As OFW, all of you has a responsibilities to make your country proud. All of you serve as an ambassador of goodwill by our country” He told us to behave accordingly and do best to fellow OFW, and love our family back home even though distance separates from our love ones he mentioned the word COMMITMENT and FAITHFULNESS. He said we are here for our family not only for ourselves, we should save a penny for the future needs so that when we decided to go home we are our own boss.

with the former Pres of FilCom in Taiwan, Marie Yang and Myrna officer of OFW Family Club

with Ambassador Antonio Basilio Macoy Fundales was the unexpected guest. He sung Pinoy Ako with the amusement of the audience. Open forum follows. Most of the questions were about the temporary freeze of OFW and the added requirements of TECO. But according to Ambassador Basilio, things will be back to normal. He said the talks are still underway. Instead of being pessimist let’s be hopeful that everything will be solve as soon as possible. The bulk of audience who attended the event were satisfied. We left the place very proud to be Filipino. Today, while I am writing this article, I read from The China Post that former Sen. Manuel Roxas will come back on March 13 to 14 to further discuss the stand of our government and we are hoping for positive development.

Read More »

Isang Pasasalamat

Hindi ko alam saan ako mag-uumpisa para ihayag ang aking nararamdaman. Ang aking entry sa PEBA ay isang paglalakbay para mahanap ang aking pagkatao at mabuo ang pira-pirasong pangarap. Pangarap na nabigyan ng katuparan sa pamamagitan ng pamilyang tumanggap at nagmamahal sa akin, ito ang Chien at Tsai family. They've been my pillar of strenght everytime the waves of uncertainties get into my senses.

Nakikipagbuno ako sa homesick at pagkabalisa. Ang Gumamela Sa Paraiso ay naging himlayan ng pagal kung kaluluwa. Sarili kung mundo para maibuhos ang tunay kung nararamdaman. Hindi ako natatakot sabihin ang aking pagkabigo, isulat ang mga pagkakamali at ilabas ang totoong nararamdaman. Ito rin ang naging daan ko para makita ang taong sumusuporta sa akin.

May nagtanong sa akin, ANO ANG MAKUKUHA MO SA PAGSALI SA PEBA? BAKIT BUKAMBIBIG MO ANG PEBA? MAY PERA BA SA PEBA? mga tanong na nakakainis sagutin ngunit bilang isang OFW kailangan kung ipaliwanag sa abot ng aking nalalaman at kakayahan. Nakakainsulto lang minsan dahil parang ang tingin ng ilan sumali ako para sa pera/para sa pansariling karangalan ang hindi nila alam ang PEBA ang naging tulay upang mas lalo kung isa-alang alang ang tungkulin ko bilang isang anak at isang OFW. Sa papanong paraaan? Na inspired ako sa kanilang adhikain, milya man ang pagitan nga mga volunteers pero hindi hadlang upang maisagawa ang pakikipagkapwa. Human brotherhood in spite of all the hardship. Isa sa hinahangaan kung bloggero ay si Kuya George. Hanga ako sa kanyang mga pananaw. Naging salamin ko para pangalagaan ng husto kung anong meron ako.

Maraming maraming salamat PEBA. Salamat sa mga kaibigan na nag iwan ng komento at nagbasa, sa mga judges at higit sa lahat sa bumubuo ng PEBA from volunteers and officers. Mula sa aking puso tatanawin kong malaking utang na loob ang pagpupugay na inyong inabot sa akin. Magigi ko itong sandata sa oras na nanlulumo ako at nawawalan ng pag-asa na sa kabila ng lahat ng pahihinagpis may grupo/taong naniniwala sa aking kakayahan.

Nakuha ko ang 7th Place in OFW division

The Regalado-Vitanzo family

In spite of their busy schedule, they managed to gave a spare room for the event because they knew it means something for me. (Kuya Reinnie, Ate Rosalie and Nina)

Inside the Teatrino, awaiting for the program. (until now i'm still in cloud nine, it never sink it yet that they attended the event). By the way they're not my real family, ate is my boyfriend eldest sister. (hopefully soon, she will be my sister in law)

with Mr. Felix Jigs Segs

With the PEBA president Mr. Nereus Jethro Abad

With Ms. Susan Ople (daughter of Sen. Blas Ople)

"We are proud of you" mga katagang nagbibigay ng assurance sa akin na sa kabila ng aking kahinaan andiyan sila para ipadama sa akin ang totoong pagkalinga. PEBA is indeed for family. I became more closer to my bf's family because of the event. The wall that i thought was there didn't exist at all. Thank you!

Read More »

Pagsasalamin Sa Salitang Pamilya

Isa akong OFW dito sa bansang Taiwan. Manggagawang nangangarap na maibigay ang maalwan na buhay para sa pamilya. Ang iwanan ang buhay na aking nakagisnan ay isang napakalaking hamon na sa simula puro agam-agam, takot at pagkabalisa ang pumuno sa aking kamalayan. Mahirap isantabi ang prinsipyong sa simula ay akin ng ipinaglalaban ito ang pagsilbihan ang bansang sinilangan. Isa akong kabataan noon na kalye ang kinasama at welga ang laging sinisigaw upang kalampagin ang mga nakaupo sa pwesto. Kalsada ang pansamantala kong naging tirahan."Makibaka, huwag matakot, huwag paapi sa dayuhan at huwag maging dayuhan sa sariling bayan" Subalit sa aking pagbabalik tanaw ito ako nasa ibang bayan, nagsisilbi sa banyaga at aminin ko sa hindi may kirot sa aking puso na hindi ko nagawang pangatawan ang ideolohiyang aking ginawang sandata sa lahat ng unos sa aking dinaanan. Nasaan na ang aking pagiging makabayan?

"Strengthening the OFW Families: Stronger Homes for a Stronger Nation." Ito ang tema ng PEBA ngayong taon. Isang napapanahong usapin na magbibigay ng masusing pagsusuri sa kung ano ang importante sa atin bilang OFW, anong mga naiambag natin sa ating kumunidad at ano na ang antas ng ating pagkatao hindi lang sa materyal na bagay bagkus sa larangan ng pakikipagkapwa. Ito rin ang magiging salamin upang mapag-aralan nating ang diwa at totoong kahulugan ng pamilya. Kung paano nating pangangalagaan ang pundasyon upang maging lakas ng ating bansa.

Sa pagluwas ng bansa, baon ko ang maletang puno ng pag-asa. Pag-asang nabibigay ng lakas at inspirasyon upang suungin ang pagpapalaot sa walang katiyakan na pakikipagsapalaran. Isang maletang andun ang lahat ng personal kung gamit sa literal na salita ngunit higit doon ang nakapaloob sa kailaliman ng aking puso. Andoon ang tibay ng loob, determinasyon at pangakong uuwi akong may nangyaring maganda sa aking pamilya. Sa bawat araw na dumaraan, pagkahungkag sa bagal ng takbo ng orasan, pagkabagot sa routine ng trabaho at pangungulila sa pamilya ay isa lamang sa pinakamahirap labanan. Sa tulad kong walang day-off, telepono at sulat ang isang napakalaking linya para mabawasan ang aking pangungulila at maramdaman kong hindi ako nag-iisa.

Saan ba ang sukatan ng salitang pamilya? Paano ang kategorya para masabing pamilya dahil ba sa dugong nagdudugtong o sa pinagsamahang puno ng pagmamahal at pagpapahalaga bilang tao. Madaming nagsasabi alipin kami sa ibang bayan, utusan at katulong ngunit sa bawat pangit na pinagdaanan ng iba may nakaramdam ng totoong pagtrato bilang tunay na kapamilya. Isa ako sa napakaswerteng "katulong" na nakuha ang ni minsan hindi ko pinangarap na pagtrato ng pasyenteng aking inaalagaan. Naramdaman ko ang respeto bilang tao, respeto sa aking paniniwala, pagpapahalaga sa aking mga karapatan at pagturing na walang bahid na discriminasyon. Natagpuan ko ang salitang "equality" at "fairness". Ang hindi ko paglabas tuwing Linggo ay sarili kung desisyon dahil gusto kung mapunan ang kaibaitan nila sa akin.

Sabi ng iba paano ko mararamdaman ang tunay na salitang pamilya kung ako mismo ay walang asawa at anak? Paano nga ba? Wala ng hihigit pa sa responsibilidad ang magdala ng buong pamilya. Hindi lang anak at asawa ang bumuo ng sinasabi kong pamilya. Kasama sa laban ko bilang OFW ang mga kapatid, mga pamangkin, kamag-anak, kaibigan at magulang. Anu ang naiambag ko sa tema ng PEBA? Isa ako sa nagsikap upang lahat sila maigapang sa pag-aaral. Ang bunso kung kapatid nakapagtapos ng BSND, panganay na pamangkin BSOA, sumunod computer tech, at ngayon may pinapag aral ako sa kolehiyo information technology. May isa din akong high school na sinusuportahan (hindi ko kadugo) ngunit nakita ko ang pagpupursige niya na makapagtapos. Next year magkokoliheyo na rin. Naniniwala akong kahit nasa malayo ako, nagagampanan ko ang responsibilidad ko sa pagtatayod upang maging matatag ang aming pamilya. Hindi ko nakakalimutang tumawag at kumustahin ang kalagayan nila mula sa aking magulang, kapatid hanggang pamangkin. Isa ako sa nagbubuklod sa kanila. Ang pagigi kung OFW ang nagsisilbing tulay upang lahat sila ay magpunyagi sa hamon sa buhay.

Kapalit ng nagawa ko, andito pa rin sa aking puso ang mga panghihinayang. Tama, naibibigay ko sa kanila ang mga pangangailangan subalit maraming okasyon na wala ako sa piling nila. Mga oras na wala ako sa tabi nila lalo na sa panahong may nagkakasakit. Maraming hikbi ni Mama ang aking naririnig dahil sa mga importanteng salo-salong wala ang aking presensiya. Hindi ko rin kayang ibalik ang walong taon na hindi ko sila nakasama. Ito na siguro ang pinakamahirap na parte ng pagiging OFW, minsan pag-uwi hindi na ako kilala ng aking pamangkin. Kahit sabihin kong ako ang tita nila, sa musmos nilang isipan nagtatanong rin, bakit hindi nila ako nakikita. Hindi pa nila maiintindihan ang salitang kaya ako nasa ibang bansa para sa kanila dahil sa mura nilang pag-iisip ang pag-aaruga at pagkalinga ang dadalhin nila paglaki. Ito ang nararamdaman ko ngunit paano pa kaya ang mga nanay na nawala'y ng mas maaga sa kanilang anak? Paano pa ang mga tatay na malayo sa piling ni bunso at ang haligi sana ng tahanan humihikbi sa apat na sulok ng kwarto dahil nasa malayo.

Kaakibat ng pagiging OFW ang pagsasakripisyo at malaking responsibilidad na gawin sa abot ng makakaya na maging matatag ang pamilya kahit na milya ang pagitan. Hindi sapat ang salaping pinapadala para mapunan pangungulila ng bawat isa. Oras ang kailangan nila. Atensyon sa kanilang mga hinaing, tatay na makikinig, nanay na masasabihan ng lahat at kapatid na makikipagbiruan. Anu't anuman magiging matibay lamang ang pamilya ng isang OFW sa pakikiisa ng bawat miyembro. Lahat may ambag, lahat kailangan magsakripisyo. Magiging lakas ng bansa sa pamamagitan ng sama-samang pagpupunyagi at pagsasagawa ng magandang asal. Ang kagandahang asal na natutunan sa loob ng tahanan ang magiging susi para sa ikatatatag ng ating bansa. Ang pakikiisa sa magandang layunin ng pamahalaan at pagiging parte ng adhikain ng bayan.

Ito ang pamilya ko sa Pilipinas. (kuha ito sa unang balik ko sa Pilipinas) Iniingatan ko ito, nakalagay sa gilid ng aking kama. Sa panahong nangungulila ako, nawawalan ng pag-asa ang larawan na ito ang pabibigay sa akin ng inspirasyon para mas lalo kung pagbutihan ang aking trabaho, na mas lalo ko iparamdam sa pasyente ang pagmamahal at pagkalinga na hindi ko magawa sa sarili kong Inay.



Ito ang pamilya ko dito sa Taiwan. Sandalan ko sa oras na ako'y nalilito. Tagasalo ng problema sa pinansyal at karamay ko sa tuwing nanghihina ako. Mag-isa lang si Yiyi sa Taiwan. Ang mga anak nya ay naninirahan na sa ibang bansa. Once a year lang sila umuuwi.


Ganito niya ako kamahal, ganito niya rin ako pahalagahan. Walang araw na hindi niya ako napapatawa at hindi siya mahirap pakibagayan. Mahilig siya magbigay ng mga bagay, unexpected gifts and praises. (hindi ko na sasabihin kung ano iyon, sa kadahilanang ayaw niya na isulat ko kung anu ang naitulong nya sa akin)



Ito ang larawan na nagkukumbinsi sa akin kung gaano siya kasaya na ako ang nag-aalaga sa kanya. By the way, iyong asawa niya ang una kong pasyente. Limang taon kong inalagaan. Hindi ko alam hanggang kailan siya magtatagal sa kadahilanang may kanser siya ngunit araw araw pinaparamdam ko sa kanya na hindi siya nag-iisa. Mahirap mag-alaga ng cancer patient lalo na kapag panahon ng chemo therapy. Isang madugong gabi at dinudurog ang aking puso kapag nakikita ko siyang nahihirapan. Ako rin ang nagsuggest sa family niya na on hold muna ang pagchemo. Enjoy na lang ang natitirang panahon nya dito. Ngayon, lagi kaming nasa labas, gumagala, pumupunta sa gusto niyang lugar at kumakain ng paborito niya. Walang iniisip na sakit kundi ang masayang pagkakataon.

" Gemma, i will die happily because i live my life and shared the remaining years with you. You showered me loved and cared that my own family can't " (mananatili ito sa aking puso). Hindi ko na rin ipinagdarasal na habaan pa ang kanyang buhay, ang lagi ko lang hinihingi kunin siya sa tahimik na pamamaraan.

Read More »